Waarom Ali elke avond danst

by , on
25 september 2017

Ali loopt met krukken. Vroeger was hij bergbeklimmer. “Ik viel van een gebouw”, zegt hij over zijn gebroken rug. “Dat gebeurt veel hier in Iran.” Volgens de artsen die hem behandelden zou hij nooit meer kunnen lopen. Nu wandelt Ali elke week, in een tergend traag tempo, een van de bergen in Noord Tehran op.

Ali is koppig. En hij omringt zich met vrienden, muziek en lekker eten. “Ik geloof dat ik mijn tweede leven leef”, legt hij ons uit aan de keukentafel. “Volgens het Islamitische geloof is pas je tweede leven, na de dood, bedoeld voor fijne, leuke dingen. Hier op aarde mag je niet genieten. Liefde bestaat alleen uit liefde voor de Koran. Je mag de mooie dingen niet bewonderen. Je mag het mooie haar van een vrouw niet zien. Je mag de mooie stem van een vrouw niet horen. Maar ik geloof niet in deze godsdienst. Ik geloof in liefde.”

Ik moet bijna janken als hij ons dit uitlegt. Vanmorgen, terwijl we samen met hem in de brandende zon omhoog kropen, de berg op, vertelde Ali ons dat hij getrouwd is geweest. “In mijn vorige leven.” Het was geen gelukkig huwelijk. Maar elke keer als Ali over een mogelijke echtscheiding begon, dreigde zijn vrouw met zelfmoord. Ali zag geen andere uitweg dan zichzelf ‘waardeloos’ te maken voor zijn vrouw. Hij sprong van de zevende verdieping. Het is een wonder dat hij leeft. “En nu heb ik een ex-vrouw,” zegt hij eenvoudigweg. Zijn slepende benen, zijn koppige aandacht voor de mooie kanten van het leven en zijn geloof in de liefde. Dit is zijn tweede leven.

’s Avonds gaat de muziek weer aan. Vrienden heupwiegen door de kamer. Alhoewel we moe zijn en -heel Nederlands- behoorlijk ritmeloos bewegen, moeten we dansen. Dansen met elkaar, lachen met elkaar. Dit is het leven, het tweede leven. De revolutie. De liefde.

*De naam Ali in dit stuk is gefingeerd. Ik heb sommige feiten iets verdraaid, om Ali te beschermen.