Ik heb lang getwijfeld over het schrijven van dit stuk. En vervolgens durfde ik het niet te delen. Maar vooruit, omdat ik eerder ook al ongegeneerd over zweet, ongewassen fietsbroekjes en tranen schreef, kan deze er heus nog wel bij. Daarom, ruim een half jaar na aankomst in Nederland: terugkomen is ook een kunst.

Noem het (heel hip) een digital detox. Een prikkelarm dieet. Of gewoonweg druk-druk-druk-kop-in-het-zand. Ruim 7 maanden heb ik Facebook en Instagram vrijwel volkomen genegeerd. Whatsapp ontweken. Niets geschreven. Ik werd een beetje verdrietig van al die mooie plaatjes op social media. Over reizen, over fietsen, over happy nomad life. Wilde even niet herinnerd worden aan onze fietstocht. Aan dat compleet andere leven in het zadel, wat nu zo plotseling weer voorbij is.

De achtbaan in

Half november fietsten Joeri en ik na ruim 20 maanden over de wereld te hebben gezworven, de grens over bij Vaals. Eindelijk terug in Nederland! Net als de reis zelf, voelt terugkomen als een achtbaan. Eentje die ik best had onderschat. Ik dacht dat ik in in een gezellige kikker-familieachtbaan terecht zou komen, maar ik vind mezelf terug in de Falcon: recht omhoog, keihard naar beneden en over de kop.

Een beetje afstand

Misschien ken je het wel. Tijdens je vakantie in Frankrijk kijk je vanaf de camping met een beetje afstand en vol verwondering naar je dagelijkse leven. De sleur, de snelheid, de gewoonte die zo geniepig bezit van je neemt. De lange lijst met ‘wil-ik-ook-nog’s die onaangeroerd op je nachtkastje blijft liggen.

Misschien ken je het wel, die schone lei, die nieuwe frisse energie en je uitgeruste koppie waarmee je terugkomt van vakantie.

Nou, dat frisse uitgeruste, dat had ik dus niet.

Wel had ik een kop vol goede voornemens toen ik de grens bij Vaals overstruikelde.

Zo had ik bijvoorbeeld op mijn lijstje staan:

  1. Dit jaar ga ik meedoen met de Stryrkeproven
(Deze heb ik zo ongeveer na nieuwjaarsdag 2018 bij het oud vuil gezet. Ik rekende uit dat ik binnen een paar maanden enorm veel langeafstand zou moeten gaan trainen. In dezelfde periode dat ik al mijn sociale contacten weer zou willen aanhalen. Ik ging hyperventileren toen ik er eens realistisch over na ging denken.)
  2. Geen TV in huis. 
(Mislukt. Joeri wil natuurlijk af en toe een spelletje spelen. Maar vooruit, ik kijk geen TV. Alleen Netflix en het inhaaljournaal. Telt dat ook?)
  3. Zo min mogelijk afval produceren. 
(Al fietsend raakten we ons er extreem bewust van hoeveel afval we eigenlijk veroorzaken. We droegen altijd een zakje mee waarin we ons afval verzamelden. Na 3 dagen puilde het zakje vaak uit van alle plastics, kartonnetjes en blik. Belachelijk. Aan onze afvalvermindering werken we inmiddels. Het heeft wat voeten in de aarde, als je je bedenkt dat we überhaupt bijna geen spullen meer hadden toen we terugkwamen. Langzaamaan verzamelen we opnieuw tupperware, weckpotten en linnen zakjes om allerhande levensmiddelen in bulk en los te kunnen aanschaffen. Maar heel eerlijk: we zijn er nog lang niet.)

Ik denk wel eens dat sommige mensen op reis gaan als ze eigenlijk niet zo goed weten wat ze met hun leven aan moeten. Of als ze vastzitten in hun werk. Of op zoek moeten naar hun eigen ik. Daarom vond ik dat ik onze reis ook maar moest aangrijpen om even diep in mezelf te duiken. En ik wachtte dus zo’n beetje op het moment – of de periode – dat ik verlicht op mijn zadel zou gaan wiebelen omdat ik eindelijk zou bedenken wat ik toch mijn hele leven al heb gemist, of wat ik zo graag anders zou willen doen.

Je hebt veel tijd voor jezelf, zo op de fiets.

Dromen van vroeger en later deed ik op reis bijna elke dag. Ik heb mezelf al wel zo’n honderd keer in verschillende prachtige huisjes gedagdroomd, met varkens en een schaapje in de achtertuin en een boomhut en een bloemenweide en een eigen wateropvanginstallatie en een warmtepomp. En natuurlijk mijmerde ik over dat grote boek dat ik eens zal gaan schrijven. Over een hostel dat ik zou kunnen runnen (hallo, medereizigers! Wie van jullie heeft dit niet gedagdroomd?). Nou ja, je snapt het.

Maar uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik beter niet de verantwoordelijkheid voor een schaapje in de achtertuin kan dragen en dat een hostel opzetten toch echt totaal niet is wat ik ambieer. Ik kwam tot de conclusie dat ik gewoon goed ben in wat ik deed, voordat we op reis gingen. En dat ik dat met grote overtuiging weer wilde doen.

Met een beetje meer balans, dat wel. Want zo contemplerend op de fiets zag ik mezelf toch niet meer van die lange dagen maken op kantoor en ‘voor de zaak’ toch nog af en toe die ene vrije middag in de week volstampen met kleine klusjes waar je anders niet aan toekomt. Dat zou ik dus niet meer gaan doen, dus.

Maar eerst: terug naar Nederland!

Er ontbreekt een groot deel van onze terugtocht op dit blog. Alles wat we hebben meegemaakt tussen Iran en de Nederlandse grens is een groot zwart niks. Niet in mijn hoofd hoor. De herinneringen buitelen nog steeds over elkaar heen, en smeken erom genoemd, erkent te worden.

Onder de luidste herinneringen bevinden zich het kamperen in leegstaande kloosters in Armenië. Klimkilometers maken met Jonathan en Laurens op de tandem. Onze vierdaagse tocht over de Zwarte Zee in een vrachtschip met dronken Russische vrachtwagenchauffeurs. Het fietsen en wildkamperen tijdens de laatste zomerse dagen in Bulgarije. De hekken met prikkeldraad voordat we Hongarije binnentrapten. Onze rustdagen in het flatje van een fietskoerierster in Budapest en de absurd pittoreske Donau- Rijndal-route.

Extra toegevoegd: Lees hier in 2 minuten hoe we door de Kaukasus en Europa terug naar huis fietsten.

Een drukke, koude douche

De Nederlandse winter waarin we terechtkwamen, zorgde ervoor dat we in een razend tempo terug moesten naar het leven van alledag. Een huis. Een baan. Een bed. Een winterjas. En een agenda.

Als je dit zo leest, zal je je misschien afvragen of we daar dan geen rekening mee hadden gehouden. Natuurlijk moet je een baan. Een huis. Een bed en een agenda. En ja, natuurlijk wisten we dat. Stiekem hadden we er ook veel zin in: terug in Nederland, iedereen weer knuffelen. Bijkletsen. Nieuwe plannen maken. Nieuw plekje, oud leven.

Die paar seconden voordat je in de achtbaan naar beneden duikt

In Yerevan, de hoofdstad van Armenië, zag ik per ongeluk een vacature voorbijkomen. Ik wilde nog niet nadenken over later, als ik weer ‘thuis’ zou zijn. Maar omdat de vacature toch luidruchtig door mijn hoofd bleef scharrelen, hakte ik in Georgië de knoop door.

“Beste [], Na dagen zonder internet, heb ik zojuist een lokale SIM-kaart met wat data in mijn telefoon geduwd. Buiten, in de regen, staat mijn zwaarbepakte fiets, waar ik inmiddels bijna twee jaar op rondreis. Na een zwerftocht door Afrika, Nieuw-Zeeland, Iran en Armenië, ben ik nu onderweg naar huis. Na ruim 25.000 kilometer zal ik begin december terug zijn in Den Haag. Dat ik je deze motivatiebrief schrijf vanuit Georgië, is omdat de vacature van UNHCR me niet loslaat.”

Op een hotelkamer in Vidin (Bulgarije), terwijl Joeri 3 halve liters bier dronk in de zon op het balkon, deed ik een assessment. In Budapest had een eerste interview. Onderweg, ter hoogte van Gyor op het terras van een vuig wegrestaurantje, voerde ik gesprek nummer twee. De dag voordat we de grens bij Vaals overfietsten, kreeg ik een mail waarin stond dat ik was aangenomen.

Wat ik me niet besefte, was dat dit de laatste ratelende tikken waren in het achtbaanwagentje omhoog. De twee weken dat ik nog vrij was voordat ik zou starten met mijn nieuwe baan, balanceerde ik in mijn karretje bovenaan. De opgewonden kriebel in je buik, die paar seconden voordat je in de achtbaan naar beneden duikt.

Duinrell for real

We kwamen terecht in het sprookjesachtige decor van Duinrell in de wintermaanden. Verlaten attracties, spookachtig omlijst met muziek uit luisprekers die mysterieus genoeg wel bleef spelen. De ‘duingalow’ (ja, echt…) waar we de eerste maanden zouden wonen, was desalniettemin een uitkomst. Omdat wij volgens ons kenmerkende alles-of-niets-motto voor vertrek het overgrote deel van onze spullen hadden weggegeven, tot aan de aardappelstamper en knoflookpers toe, was dit een uitstekende oplossing. (Pluspunt was ook de waanzinnig mooie omgeving met duinen en strand natuurlijk, en dat deze stek op 17 km fietsen van kantoor in Den Haag lag.)

En toen werd ik over het kritieke punt getrokken.

“De looping, kurkentrekkers en onstuimige bochten van de Falcon die je nog te wachten staan, zijn allemaal even heftig!”

Hallo echt leven

Ik heb plotseling mateloos veel respect voor iedereen die dit tempo volhoudt zonder af te knappen, door te draaien of huilend met gebalde knuistjes op de grond te liggen trappelen.

Met terugwerkende kracht heb ik ook onmetelijk veel respect voor mijn oude ik, van vóór vertrek. Toen ik nog een snelle, scherpe contentbaas was. Met een druk sociaal leven, vaste sportschoolavondjes, kroegavondjes, vriendinnenweekenden en fietsdagen.

Hallo echt leven.

Mijn nieuwe collega’s maken kennis met een rustige en uitermate beheerste ik, die elke avond rond 21.00 op bed ligt en het tijdens borrels na twee bier wel gesneden vindt. Die halverwege de middag onrustig in haar stoel begint te draaien omdat buiten lonkt.

De ik die elke dag op sneakers verschijnt, omdat m’n enkel nog steeds te zwak is voor het dragen van hakken na een val van de zwaarbepakte fiets. De ik die twee keer moet nadenken als de naam Sigrid Kaag wordt genoemd en die na het weekend eerst een paar koppen koffie nodig heeft om een mailbox met 300 berichten op te schonen.

Hallo echt leven.

Inmiddels heb ik al meerdere keren afspraken met vrienden moeten verplaatsen of afzeggen omdat ik dubbel gepland had. Of omdat ik te moe was om mezelf van de bank te hijsen. Of omdat ik gewoonweg een moment van stilte nodig had.

Hartzaken

En toen. Moest mijn vader een openhartoperatie. Gelukkig nu, en niet vorig jaar, toen Joeri en ik nog aan de andere kant van de wereld waren.

Wat volgt is de naakte werkelijkheid van onderzoek, wachttijden, de geur van ziekenhuis en kotsbakjes. Het besef van eindigheid. Het duizelingwekkende besef van eindigheid. Wegduwen van gedachten, angsten. De wil om alleen nog maar bij mijn moeder op schoot te kruipen en tegelijkertijd haar in mijn armen te knuffelen en niet meer los te laten. De klok die kruipt en voortraast. Mijn vader die zo breekbaar in bed ligt. Mijn vader die stiekem zo sterk is dat hij een paar weken later alweer grote verhalen heeft boven een bord boerenkool. Mijn vader, het hartje, die ik lief heb.

Hallo echt leven. Het staat stil en raast voorbij.

Ondertussen wilde ik ook fietsen. Ons nieuwe huis bemeubelen met gevonden voorwerpen. Wilde ik met mijn neefjes in de kikkerachtbaan en biertjes tikken met vrienden. Wilde ik mijn Engelse lessen aandachtig maken. Het nieuws volgen. (Vak)literatuur lezen. Nieuwe mensen leren kennen in Den Haag. Hardloopschoenen. Een kapsel. De verjaardagen van mijn vrienden niet vergeten. Oja. Joeri. Niet vergeten. Joeri niet vergeten. Ons niet vergeten. Ons samen. Onze tijd.

Ik ontwikkel een lichte vorm van agendavrees.

Ik laat mijn telefoon met al die whatsappjes en datumprikkers onbewust bewust tussen de kussens van de bank glijden. Ik plan even helemaal niks meer. Ik ben een levende radiostilte.

Dit is mijn coming out. Terugkomen is een kunst. En die kunst ben ik nog niet machtig. Ik ben je niet vergeten, lief vriendinnetje. Fijne reis. Geduldig blog. Goed westers leven met al je mogelijkheden. Ik zit alleen nog even tussen de kussens van onze nieuwe bank.

Nawoord

Ik heb lang heb getwijfeld over het schrijven van dit stuk. En vervolgens over het delen ervan. Alsof ik het niet leuk vind hier in Nederland. Kan ik niet iets optimistisch en luchtigs schrijven? Maar zoals ik twee jaar geleden ook al eens moest concluderen: het is best verhelderend om de dingen die schuren, niet weg te laten. Een realitycheck naast al die mooie Instagram-plaatjes met de hastag #cycletheworld, #bikepacking en #bicycletouring.

Inmiddels zit ik weer op de kussens, in plaats van ertussen. Langzaamaan vind ik de balans tussen werk en thuis, tussen kontzitten en eropuit gaan. En open ik ook die appjes en datumprikkers weer ;-).

PS Heb jij ervaring met terugkomen? In welke achtbaan zat jij, en hoe lang duurde de rit? Hoe ben je uitgestapt?

5 Comments

  1. Jacco

    6 juli 2018 at 21:42

    Welkom terug. 💓

    • Chris Beer

      9 juli 2018 at 13:10

      Mooi stukje, uit het hart geschreven. Een hele hoopmoet NIET, er mag veel. Lieve groet Chris

  2. Marleen

    9 juli 2018 at 12:02

    <3

  3. Belle

    9 juli 2018 at 14:54

    Prachtig verhaal en heel begrijpelijk. Dank je voor het delen.

  4. Marlou

    9 juli 2018 at 16:36

    Lieve Joos, ik heb je schrijven gemist. Dank voor t delen. Kus

Comments are closed.